Urodzona w Alabamie artystka ma syryjskie i ormiańskie korzenie. Dorastała w otoczeniu czterech języków, między doświadczeniem Syrii, ormiańską diasporą i amerykańską kulturą. W jej utworach słychać mikrotonowe harmonie, inspiracje muzyką etniczną i niemal szamańskie rytmy. Nie są to jednak eksperymenty dla samego eksperymentowania. KÁRYYN przekłada nieoczywiste inspiracje na piosenki o wyrazistych melodiach i przebojowym potencjale.

Album „Physics Universal Love Language (PULL)” jest rezultatem 16 lat pracy. Artystka nie postrzega go jednak jako zbioru starych utworów. Opisuje proces twórczy jako współpracę ze swoimi przeszłymi, obecnymi i przyszłymi wersjami. Nie podporządkowuje się tradycyjnym cyklom wydawniczym ani presji czasu – wierzy, że każda muzyka ma swój właściwy moment, a piosenki powinny dojrzewać we własnym rytmie.

W jej podejściu do produkcji ważną rolę odgrywa synestezja. Dźwięki mają dla niej kolory i faktury, a emocje przybierają wizualne kształty. Muzyka jest rodzajem malarstwa, w którym każdy element aranżacji służy temu, co opowiada głos. Dlatego elektronika, rytm i wokal tworzą u niej nierozerwalną całość. KÁRYYN nie próbuje też wygładzać każdego szczegółu. Pozwala, by partie wokalne i rytmiczne zachowały naturalny puls, oddech i drobne przesunięcia. Właśnie w tym „ludzkim dryfie” odnajduje znaczenie, którego nie da się zaprogramować.

Najważniejsza pozostaje emocjonalność. Artystka chce tworzyć dla tych, którzy nie boją się konfrontować z własnymi uczuciami – także trudnymi i niewygodnymi. Jej koncerty mają być przestrzenią, w której można zatrzymać się przy emocjach, zamiast od nich uciekać. Taneczny rytm nie oznacza tu beztroski; może nieść smutek, napięcie i oczyszczenie. Ten kontrast nadaje jej piosenkom szczególną siłę.

Równie świadomie KÁRYYN buduje wizualną stronę swojej twórczości. Inspirują ją historyczne sylwetki, gorsety i moda XIX wieku, ale interpretuje je przez pryzmat współczesnej niezależności. Seksualność nie jest czymś narzuconym z zewnątrz, lecz świadomym wyborem i formą sprawczości. Ubrania stają się częścią opowieści o dojrzewaniu, kobiecości i przejmowaniu kontroli nad własnym ciałem.

Pozostaje przywiązana do analogowości i fizycznego doświadczenia. Nie zamierza korzystać ze sztucznej inteligencji przy tworzeniu albumu, który – jak podkreśla – opowiada o człowieczeństwie. Inspirują ją zarówno potężne bębny taiko, jak i twórczość Alice Coltrane, Arthura Russella czy Beverly Glenn-Copeland. Marzy o koncertach w przestrzeniach o niezwykłej akustyce, gdzie cisza i rezonans są równie ważne jak sam dźwięk.

KÁRYYN nie chce tworzyć muzyki sprowadzonej do kilkunastosekundowego haczyka na potrzeby mediów społecznościowych. Wierzy w długie formy, uważne słuchanie i artystyczną odwagę. Jej elektro-pop ma duszę, ciało i własną filozofię. Balansuje na granicy kultur, gatunków i emocji, szukając miejsca, w którym wszystkie te światy mogą spotkać się w jednym rytmie.

 

Wydarzenie w ramach 35. Festiwalu Ars Cameralis

zdjęcie: Jenna Marsh